Koersen, Küthai, Verona

Het is even geleden dat jullie wat van me lazen, maar dat wil niet zeggen dat er de afgelopen tijd niets gebeurde. In tegendeel zelfs. Van een trainingskamp met de KNWU en daarna koersen tot een vervelende valpartij, nog meer koersen, opnieuw een trainingskamp en op dit moment een aantal dagen in Italië; er stond heel wat op mijn planning. En nu, na een paar weken geen wedstrijd te hebben gereden, staat de Women’s Tour voor de deur en begin ik min of meer aan mijn tweede deel van het seizoen.

Allereerst even terug naar het koersen, want het laatste dat jullie van me konden lezen ging over de Tour of Yorkshire. Daarna reed ik echter nog in Spanje en in Frankrijk. In Spaans Baskenland de eendaagse Durango-Durango en de vierdaagse World Tour koers Emakumeen Bira en in Frankrijk twee klassiekers, La Classique Morbihan en de Grand Prix de Plumelec.

Nadat ik na de Tour of Yorkshire met de KNWU een week in Toscane verbleef, kon ik door naar Spanje voor de twee wedstrijden in het Baskenland. En dat met mooi wat kilometers in de benen, want het trainingskamp stond in het teken van duurtrainingen. Durango-Duranga en de Emakumeen Bira reed ik vervolgens vooral als belangrijke voorbereiding op de Women’s Tour en de Giro Rosa. In die Spaanse wedstrijden heb ik dan ook vooral veel werk verricht voor mijn Spaanse ploeggenote Ane Santesteban, die de trui voor beste Baskische renster won en nog een keer als vijfde eindigde.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Helaas liep het in Frankrijk vervolgens minder voorspoedig. Niet alleen maakten onweersbuien en de combinatie met gravelwegen er een loodzware eerste dag van, ik kwam in die eerste van twee Franse eendaagse koersen ook nog eens ten val. Dat gebeurde na zo’n zeventig kilometer. Ik kon nog wel terugkomen, maar er was op dat moment al een groep van vijf rensters vertrokken. Uiteindelijk finishte ik nog als zesde en daar was ik blij mee, maar de volgende dag bleek ik toch wel veel last van mijn hoofd te hebben.

“Heb nog een aantal goede trainingen kunnen doen”

Even twijfelde ik of ik wel naar Innsbrück, of om precies te zijn Küthai, af moest reizen. Daar zou ik weer een week met de selectie gaan trainen, maar ik bleef toch nog wat last houden van mijn hoofd. In overleg besloot ik het wel te doen, juist ook omdat het een rustige omgeving is en je ergens bent waar je je alleen maar op het fietsen hoeft te focussen en niet op andere dingen. Dat bleek een juiste keus, want hoewel ik de eerste dagen nog wel wat hinder ondervond, kwam ik er doorheen en heb ik nog een aantal goede trainingen kunnen doen.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Zelf zat ik beneden, waar andere rensters uit de selectie op hoogte zaten, maar ik heb veelal samen kunnen trainen in Oostenrijk. De ene keer met de groep en de andere keer met één iemand of enkele meiden. Iedereen draaide er ook zijn eigen programma en dat is eigenlijk best wel fijn. Daar komt nog bij dat we het ook nog eens erg gezellig hadden samen. Het was heerlijk om zo’n week met de rensters van de KNWU selectie door te kunnen brengen.

“Wielerlegendes Eddy Merckx en Mario Cipollini fietsten met ons mee”

En nu, nu ik dit schrijf, zit ik in Italië. Met de vrijwel de complete ploeg van Alé-Cipollini zijn we in Verona neergestreken. Hier hebben we een bijeenkomst met het team, waarbij we zondag ook de Alé La Merckx Granfondo Verona rijden. Deze zaterdag hebben we hier al gefietst en dat deden we absoluut in bijzonder gezelschap. Wielerlegendes Eddy Merckx en Mario Cipollini fietsten namelijk met ons mee. Eens kijken of we ze morgen de baas kunnen 😉

Janneke