Ook in Strade Bianche zit het niet mee

In de Strade Bianche heeft Janneke zaterdag haar beste prestatie in een individuele World Tour wedstrijd weten te evenaren. Waar ze twee jaar geleden dertiende werd in de Waalse Pijl, reed ze nu naar diezelfde uitslag in de Italiaanse wedstrijd. Toch overheerste de tevredenheid niet na afloop. “Ik verloor veel energie door materiaalpech op een lange gravelstrook”, laat Janneke weten. “En de finale had ook wel wat anders mogen verlopen.” Het was Janneke’s debuut in de koers die gekenmerkt wordt door steile beklimmingen en gravel wegen.

Het duurde lang voor de koers echt open brak, maar nadat dat zo was, verloren veel rensters snel de aansluiting. Vooraan bleef eerst een groep van zo’n dertig vrouwen over.Janneke: “Daarmee reden we op een lange gravelstrook van ruim negen kilometer. Er waren er denk ik zo’n drie voorbij, toen ik plots niet meer kon schakelen. Wat ik ook deed, niets lukte en daardoor stond ik stil. Ik had een fietswissel nodig, maar met het peloton in groepjes uiteen en onze auto pas op plaats zestien in de karavaan, was dat niet mogelijk.”

Toch had Janneke nog een beetje geluk. “Mijn teamgenote Romy Kasper bleek niet ver achter mij te zitten. Na een tijdje wachten kwam zij bij me, waarna ze haar fiets aan me gaf. Die fiets was eigenlijk veel te groot, want ik kon amper met de pedalen, maar het was in ieder geval iets. Maar ja, dan moet je nog zo’n zes kilometer verder over die strook. Gelukkig viel het peloton aan het einde van dat pad wat stil, waardoor er wat rensters terugkwamen en een kilometer of vijftien na de pech ik ook eindelijk kon wisselen van fiets.”

Nieuwe fiets
Weer van de fiets dus en weer gauw verder. “Ik was blij dat mijn fiets er was! Helaas kost het wel allemaal energie en je bent dan ook je Garmin met gegevens kwijt, plus het papier met daarop alle details over de route. Natuurlijk hebben we gisteren wel een verkenning gedaan, maar dan weet je eigenlijk maar een beetje van wat je tegen gaat komen.”

Toen de finale open brak, zat Janneke er echter wel bij. “Ik reed rond de tiende plek toen we de laatste gravel opreden. Marianne Vos reed voor mij een gat vallen, waarna vijf rensters wegreden. Ik mistte net de aansluiting.” Die vijf zouden lang vooruit blijven en Janneke zag het gevaar. “Ik ging in de tegenaanval en reed uiteindelijk samen met Ashleigh Moolman en Lauren Stephens achter dat groepje aan. Maar waar eerst niet werd gereden, reden ze van achteruit plots wel het gat naar ons drietal toe dicht.”

Aanvallen
Uiteindelijk was het de Australische Shara Gillow die demarreerde. “En niemand die er achteraan reed. Dus ik ging ook direct, maar vervolgens reden ze het gat op mij wel dicht. Toen Lucinda Brand aanval deed opnieuw niemand wat, maar toen ik nog een tweede keer ging, weer wel. Dat frustreert dan natuurlijk wel. Toen heb ik mijn energie maar gespaard voor het laatste stuk omhoog.”

Dat de finale zo liep, is niet waar Janneke op gehoopt had. “Ik baal hier gewoon van. Vorige week heb ik al zoveel pech gehad en ook in Australië zat het in de Cadel Evans Great Ocean Road Race al niet mee, dan hoop je echt dat het wel een keer meezit. Top vijf had er hier gewoon in gezeten. Je vergelijkt je tijdens de koers toch een beetje met de anderen en ik had echt het gevoel dat ik voor velen niet onder deed. Nu overheerst dus de teleurstelling. De knop moet even om. Morgen ben ik ook vast trots en blij met de prestatie. Ik weet dat ik er goed voor sta en nog veel kan laten zien.

Foto: Sportfoto.nl