Op naar meer in Ardennen drieluik

Waar kopvrouw Amanda Spratt zondag vierde werd en woensdag negende, heeft Janneke met de Amstel Gold Race en Waalse Pijl de eerste twee wedstrijden van het zogenaamde Ardennen drieluik achter de rug. Twee wedstrijd met verschillende verhalen. Komende zondag volgt Luik-Bastenaken-Luik. “Die gaan we donderdag verkennen en ik heb gehoord dat die net als de Waalse Pijl een stuk zwaarder is dan voorgaande jaren. Dat is voor mij alleen maar positief en ik kijk ernaar uit.”

De week waarin flink wat heuvels te overwinnen zijn begon zondag dus in eigen land. “Maar in de Amstel Gold Race had ik helaas geen goede benen”, kijkt Janneke terug. “Het is al niet echt mijn parcours met al dat draaien en keren en daarbij werd er ook nog vanaf de start gas gegeven. Ik had een beetje een off day, al heb ik gelukkig nog wel wat dingen voor de ploeg kunnen doen.”

In volle finale deed Janneke dus niet meer mee met de favorieten. Spratt wel en de Australische sprintte uiteindelijk naar de vierde plaats, achter winnares Marianne Vos. “Ik had er een beetje een dubbel gevoel bij; aan de ene kant was ik trots over ons rijden als team en aan de andere kant baalde ik dat ik niet echt wat kon betekenen in de finale. In mijn oortje hoorde ik ook hoe de ploeg reed en het was frustrerend dat ik daar niet bij zat, al was het ook wel weer leuk om te horen hoe het ging. En wat heel fijn was, was dat de meiden na afloop juist heel motiverend voor me waren.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Waalse Pijl
Dat het slechts een enkel moment was dat het niet lekker ging, dat bleek woensdag ook wel in de Waalse Pijl. “We hadden parcours maandag al verkend en we wisten dat het zwaarder was dan in het verleden. Daar werd ik wel blij van. Er zou eerder een kleinere groep overblijven en dat is ook in mijn voordeel. Ik reed vanaf het begin een goede wedstrijd, zat lekker van voren en was mee in de ontsnapping als dat nodig was. Ook heb ik nog jacks teruggebracht naar de auto. Na kilometer of 55 begon de eerst klim. Daar moest je van voren zitten en dat zat ik, tot ik een schakelprobleem kreeg. Toen stond ik stil op de klim en moest ik alle zeilen bijzetten om terug te komen. Daar heb ik wel veel energie verspilt. Ook omdat er een paar valpartijen waren, waardoor ik niet snel van voren kwam.”

Het lukte Janneke echter wel om aan te sluiten en zo kon ze weer meedoen in de koers. “Toen ik er wel was heb ik weer dingen kunnen betekenen voor Spratty. Het was voor ons zaak om haar van voren te houden, uit de wind. En om de koers te controleren van voren als er een ontsnapping was om mee te gaan. Bij de op één na laatste beklimming van de Muur van Huy moest ik door de eerdere inspanningen nog alle zeilen bijzetten om bij te blijven, maar toen dat lukte kon ik nog even herstellen, om daarna zoveel mogelijk te doen om Spratty uit de wind te houden.”

Mooie klim
Met nog twee klimmen te gaan tot de finish, moest Janneke het peloton laten gaan. Vooraan bleven tien rensters over, waarbij Anna van der Breggen voor de zeven keer op rij wist te winnen. Spratt eindigde namens Team BikeExchange als negende, terwijl Janneke zelf nog als 31e finishte. “Ik vond het ook niet erg om de Muur dan nog een keer op te moeten, want ik vind dat een mooie klim. Ook als je niet meer van voren rijdt. En natuurlijk is het leuk als je ook nog een beetje een resultaat neerzet, maar ik weet ook wat ik qua werk daarvoor al gedaan had.”

Foto’s: Getty Images