Van trainingskamp naar trainingskamp

Toen ik jullie een maand geleden wat liet weten over mijn voorbereiding, bevond ik me in Gran Canaria en had ik daar nog ongeveer een week te gaan voor ik naar huis zou vliegen. Het liep anders. De aangescherpte coronamaatregelen in Nederland en ook het mindere weer, maakten het al snel duidelijk dat het een betere optie was om wat langer op het eiland te blijven. Dat heb ik dan ook gedaan en inmiddels ben ik in Olivia, waar we een trainingskamp van tien dagen hebben met het team.

Op Gran Canaria heb ik me voornamelijk gericht op het maken van zoveel mogelijk uren op de fiets. Dat is eigenlijk niet anders dan anders, met als verschil dat ik nu veel meer fiets dan in een ‘normale’ winter. Ik heb namelijk geen schaatswedstrijden en -trainingen die de plaats daarvan innemen, waar dat in andere seizoenen wel zo was. De keus om er langer te blijven was uiteindelijk ook vrij snel gemaakt en het is me super goed bevallen. Het was dus ook een goede keus, want ik heb daar gewoonweg veel beter kunnen trainen dan ik in Nederland had gekund.

Na een paar dagen thuis, ben ik nu weer in Spanje, al is het ditmaal op het vaste land. Met het team hebben we namelijk een trainingskamp in Oliva, een klein stadje aan de kust, ten zuiden van Valencia. Eergisteren ben ik aangekomen en we blijven hier tot en met 22 januari. Als ik het over ‘we’ heb, dan heb ik het ook over zowel de vrouwen als de mannen van Team BikeExchange, de nieuwe naam van onze ploeg die tot vorig seizoen Mitchelton-Scott heette. Niet iedereen is erbij, omdat de meeste Australische rensters in Australië zijn, maar we zijn hier toch met zeven meiden.

Het is ontzettend leuk om hier te zijn en de sfeer is super goed. Dat ook de mannen er zijn maakt het dat je echt met iedereen in contact komt en zo ook veel meer mensen uit de ploeg leert kennen. Daarbij is alles zeer goed geregeld en is er onder meer een eigen kok aanwezig, waardoor het eten ook super goed is. Het maakt het trainingskamp anders dan de meeste trainingskampen, maar dat is niet het enige dat zo’n trainingskamp in het voorseizoen anders maakt. We hebben nu namelijk ook verschillende meetings, zoals met een fysiotherapeut, de dokter en ook wat sponsors die wat komen vertellen over hun producten. En we doen hier dingen als het maken van teamfoto’s en het testen van de tijdritfiets.

Met ook nog flinke trainingsuren, zoals bijvoorbeeld een fietsrit van 6,5 uur zoals we die gisteren deden, is het ook wel fijn dat het koken bijvoorbeeld gedaan wordt. Het scheelt ten opzichte van een individueel trainingskamp wel dat je niet alles zelf hoeft te doen. Over zo’n trainingskamp gesproken; als ik hier straks weer weg ben, duurt het niet heel lang voor ik weer weg ga. Vanaf 1 februari ben ik namelijk ruim twee weken in de Sierra Nevada. Samen met mijn ploeggenotes Ane Santesteban en Amanda Spratt ga ik dan op hoogtestage. Het wordt de eerste keer dat ik dat doe, dus dat is ook zeker iets om naar uit te kijken.

Janneke