Via Calpe toewerken naar rentree

Terwijl mijn ploeggenotes actief zijn in de Giro Rosa, zit ik nog net een beetje zuidelijker in Europa. Sinds 5 september ben ik namelijk op trainingskamp in Calpe. Ik verblijf er bij Casa Ciclisimo, van voormalig profwielrenner Lieuwe Westra en zijn vrouw. Hier maak ik weer kilometers op de fiets en zo hoop ik straks klaar te zijn om weer in wedstrijden in actie te komen. Als alles goed gaat, is het doel om op 30 september in de Waalse Pijl mijn rentree te maken.

Het is hier perfect zitten. Casa Ciclisimo heeft twee villa’s. Eén voor zes personen en één voor vier personen. Die kun je apart huren of bijvoorbeeld met een groep van tien personen komen. Daarbij richt Lieuwe zich op fietsvakanties, waarbij het ook mogelijk is om met hem te fietsen en dat vinden mensen vaak toch wel leuk. Alles is hier dan ook goed voor elkaar. Je kunt het ontbijt en eten verzorgd krijgen, maar de huizen hebben ook een keuken om dat zelf te doen en er is bijvoorbeeld een garagebox om alle fietsen op te hangen.

Ik ben blij met hoe het fietsen hier gaat met mijn schouder. Daar was ik nog wel een beetje bang voor namelijk, omdat er hier toch wat meer bij komt kijken, zoals met het afdalen. Ik had nog niet heel veel coördinatie en kracht erin. In het begin was ik dan ook wel wat angstig, maar het is echt met sprongen vooruit gegaan. ’s Nachts heb ik ook geen pijn meer. Het echte trekken aan mijn stuur wil nog niet, maar dat is nu ook niet nodig. Al met al ben ik heel blij met hoe ik er nu voor sta, nadat ik twee weken terug na een scan ook groen licht kreeg om naar Spanje af te reizen. De dokters waren enthousiast. Ze hadden niet verwacht dat het, met twee breuken, zo snel zou helen.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Op dit moment doe ik voornamelijk duurtrainingen, waarbij Lieuwe eigenlijk elke dag mee gaat en volledig mijn schema uitvoert. Ook Kurt, een Belgische man die hier fietsen verhuurt, gaat bijna iedere dag mee. Het vertrek is altijd om 8.30 uur en die routine en het samen fietsen zijn wel echt fijn. Ik kan nu ook weer iets hoger in de duurzone rijden dan ik in Nederland deed en weer wat intensievere blokken doen. Die zijn dan wel vrij lang, want het korte intensieve werk wil nog niet qua staan op de pedalen.

Dat ik hier ben vind ik sowieso prettig, omdat ik hier super goed kan trainen. Dat het code oranje was, dat was wel een ding, maar als ik hier om me heen kijk, heb ik het idee dat men hier serieuzer met het coronavirus omspringt dan in Nederland. Misschien ook wel doordat hier echt een lockdown geweest is en mensen weten hoe dat is. In het vliegtuig zaten ook maar zo’n veertig mensen en de dagen nadat ik ging zelfs nog minder hoorde ik. Daarbij haalde Lieuwe me op van het vliegveld, waardoor ik niet met het openbaar vervoer hoefde, en bij het doen van boodschappen is een mondkapje verplicht. Iedereen houdt zich hier echt aan de regels en ik voel me hier dus misschien wel veiliger dan in Nederland.

Mijn trainingskamp zit er nu wel al bijna op. Ik vlieg 21 september, op mijn verjaardag, naar huis. Wanneer ik wedstrijden ga rijden hangt af van de ploeg, maar het zal dus waarschijnlijk 30 september worden. De begeleiding van het team kijkt in ieder geval nauwlettend mee in Trainingspeaks en het gaat momenteel dus goed. Daarbij verwacht ik dat wat meiden na de Giro Rosa en het WK wat gas terug willen nemen en er dus ook wel wat koersen te rijden zijn. Als ik kon laten zien dat ik op de weg terug was, dan mocht ik starten in koersen. Daar lijkt het nu dus op en ik kijk er ook naar uit om weer in actie te komen.

Janneke