Winst in eerste etappe Giro di Toscana

Nog geen week nadat Janneke in de Boels Ladies Tour haar eerste overwinning in een UCI-wedstrijd boekte, heeft ze haar tweede zege ook al binnen. Ze heeft zaterdag de eerste etappe in de Giro di Toscana gewonnen. Aan die koers begon ze vrijdagavond al met een vierde plek in de proloog. In de finale van de rit reed ze op de slotklim weg met Ashleigh Moolman-Pasio, de eindwinnares van vorig jaar, en Maria Confalonieri. Vervolgens wist ze hen na de afdaling in de sprint voor te blijven. Janneke is ook de nieuwe leidster.

De eerste etappe werd over een afstand van 133 kilometer verreden, met daarin twee keer dezelfde lastige beklimming. Bij de eerste passage van die klim, op 28 kilometer van die finish, was Janneke ook al vooruit. Toen samen met Moolman-Pasio en diens ploeggenote Cecilie Uttrup Ludwig. “Zij wilden niet echt samenwerken met mij”, vertelt Janneke. “Vier kilometer na de klim zat een bonificatiesprint en in plaats van samen rijden, demarreerden ze om de beurten om mij moe te krijgen. Gelukkig kon ik alles opvangen en won ik de sprint.”

Janneke zat dus mooi mee. En dan te bedenken dat het er voor die eerste klim nog even helemaal anders uit zag. Ze had namelijk te maken met een pechgeval. “Ik kreeg een lekke band, net voor we aan die klim begonnen. Gelukkig bleef mijn ploeggenote Martina Alzini bij me in de buurt en zij heeft me weer naar voren gebracht.”

Weer geen samenwerking
Maar ondanks dat ze met zijn drieën vooruit waren, was de samenwerking dus niet goed. Het peloton keerde dan ook terug na de sprint om de seconden. Op de tweede klim, waarvan de top op vier kilometer van de finish lag, kon het spel opnieuw beginnen. “Ik won daar de bergsprint en dus ook die trui, maar weer wou Moolman niet meewerken toen ik weg was met haar en Confalonieri. Daarom demarreerde ik zelf op twee en een halve kilometer van de finish, maar helaas reed ze toen het gat dicht.”

Vroeg gaan sprinten
Met een jagend peloton achter zich aan, kon het tempo voorin ook niet stilvallen. “Ik zag ze dichterbij komen en probeerde samen met die Italiaanse het tempo erin te houden. Op zo’n vierhonderd meter van de finish zat een bocht naar links en toen ben ik maar gestart met sprinten. Ik voelde me sterk en anders zou het peloton sowieso terugkomen. Het is mooi dat ik vervolgens ook echt stand hield en zelf de zege kon pakken. Daar ben ik absoluut blij mee! Nu de leiderstrui vasthouden morgen, maar dat zal nog een hele kluif worden.”