Parijs-Roubaix ervaren en Women’s Tour als goede investering

Het wielerpensioen van Janneke komt dichtbij. Met Parijs-Robuaix en de zaterdag afgesloten Women’s Tour achter de rug, staan alleen de Drentse Acht van Westerveld en de World Tour Ronde van Drenthe op vrijdag 22 en zaterdag 23 oktober nog op haar programma. Daarmee sluit Janneke haar carrière letterlijk thuis af. De laatste wedstrijd komt namelijk door haar geboorte- en woonplaats Gieten. Iets om naar uit te kijken, maar in de afgelopen weken lag de focus nog op de andere koersen.

Parijs-Roubaix was daarbij wel een heel speciale koers. Voor de eerste keer werd de ‘Hel van het Noorden’ voor vrouwen verreden en de kasseienklassieker bleek, mede door het weer, direct een helse editie te zijn. Het was Janneke’s eerste koers weer, nadat ze in de Tour de l’Ardèche bij een valpartij haar ribben kneusde. “Maar ik ben en wel blij dat ik ben gestart en het heb meegemaakt”, vertelt ze over haar deelname. “We hadden een plan gemaakt, waarbij ik na 57 kilometer af zou stappen. Dat was met het oog op de ribben, die nog heel pijnlijk waren en er was bij de val ook een zenuw geraakt. Zo kon ik nog wel wat werk doen voor de start van de lastigste stroken.”

Toch was het voor Janneke best moeilijk om, in zo’n grote koers, zich aan het voorgenomen plan te houden. “In de wedstrijd is het moeilijk om dan af te stappen. Als je eenmaal in koers zit, wil je toch eigenlijk ook wel verder. Ik vond het mooi om daar te rijden, maar wist ook dat het natter werd. En er kwamen ook meer valpartijen, waarbij ik zag dat Georgia heel hard vallen. Toen dacht ik ook, het is wel goed zo. Wel was het leuk om het te hebben meegemaakt. Ik heb nu wel kunnen proeven hoe het is om Parijs-Roubaix te rijden en ben achteraf blij dat ik het gedaan heb, omdat ik er eerst over dacht om niet te starten.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Women’s Tour
Na Parijs-Roubaix op zondag, reed Janneke vanaf dinsdag de zesdaagse Women’s Tour. Die was dit jaar, mede door coronamaatregelen, wat anders dan in voorgaande jaren. Zo werden de etappes in hetzelfde deel van Engeland afgewerkt en bleek het lastig om in de reguliere etappes verschillen te maken. Dat gebeurde met name in de individuele tijdrit, waarin Janneke een knappe twintigste tijd neerzette. “Aan de Women’s Tour houd ik wel een goed gevoel over”, zo zegt ze er over. “Ik ben blij dat ik weer wat lekkerder op de fiets zat. Ik moet nog wel pijnstillers nemen en ben ingetaped door de fysio, maar had wel het idee dat ik qua ademhaling nu wat meer ruimte kreeg.”

Daardoor was de Women’s Tour een goede wedstrijd om te rijden, mede ook met de Drentse koersen in aantocht. “Met het oog op Drenthe is het fijn dat ik deze koers nog in de benen heb. We hebben hier twee dagen gehad van rond de 150 kilometer. De Ronde van Drenthe is ook rond de 160 kilometer, dus dat is prettig. En ik was heel blij met mijn tijdrit. Dat let me ook wel zijn dat ik best in orde ben. Het was een lastige tijdrit, met op en af, draaien en keren. Ik was dan ook wel verrast door het resultaat. De Women’s Tour leende zich verder echter niet echt voor ons voor ons team. We hebben wel aangevallen, maar het veel sprinten en daar hebben we niets te zoeken. Daarmee was deze Women’s Tour ook wel anders dan andere jaren.”

Foto’s: Getty Images